Blog Cezarego Kaźmierczaka

W czasach mojej młodości Intelektualiści mogli wypowiadać się na każdy temat i korzystali z tego prawa bardzo szeroko. Nikogo np. nie dziwiły autorytatywne sądy krytyka literackiego na temat energii atomowej. Więcej nawet - były słuchany i poważnie traktowany.

Kto był intelektualistą ? - określał to wówczas salon warszawsko-krakowski a stemplowali zachodni korespondenci w Warszawie. Pozycja intelektualisty nie wynikała z wiedzy i dorobku (samemu nie można było się do tego grona wślizgnąć), a ze swoistej mieszanki rzeczywistego dorobku, koneksji towarzyskich i oczywiście odpowiedniej postawy politycznej. Zdarzało się zatem, że autor 1 książki i kilkunastu artykułów intelektualistą był, a autor kilkudziesięciu książek i kilkuset publikacji - już nie.

Teraz niestety te czasy się skończyły i żałosno-tęskne próby reanimacji tej rzeczywistości na różnych kongresach kultury nic tu nie zmienią. W dającej się przewidzieć perspektywie - to se ne wrati.

Ale życie nie znosi próżni…

Od dłuższego czasu ze zdumieniem czytam w internecie podobnie autorytatywne wypowiedzi różnych aktoreczek, których dorobkiem jest dwukrotne pokazanie cycka w jakimś serialu, na tematy niezwykle odległe od ich profesji. Są one Celebrytkami. Mam wrażenie deja vu. Również model mianowania na Celebrytę nie wynika w najmniejszym stopniu z dorobku.

Dziennik na swojej stronie uruchomił nawet specjalną sekcję w której muzyk mówi o finansach, aktoreczka o ochronie środowiska, a osoba znana z tego, że jest znana - o propozycjach konstytucyjnych.

Celebrytów mianują tzw. stare media - głównie kolorowe i tabloidy, ale przykład dziennik.pl pokazuje, że być może lada chwila Celebryci wkroczą ze swoimi myślątkami również do poważnych mediów.

Stemplem dla Celebryty jest - w miejsce zagranicznego korespondenta z lat 70. i 80. - jest telewizor. Jak zostać Celebrytą? Nie chce mi się analizować tego głębiej.

W każdym razie te towarzystwo zaczyna mieć coraz większy wpływ na opinię publiczną, co mnie zupełnie przeraża (a swoje już w życiu przeszedłem i naprawdę nie czuje się “porażony” co drugi dzień). Jeśli ci ludzie zdominują debatę publiczną, to w najbliższym czasie czeka nas długoterminowy medialny horror. Zatęsknimy za Krzysztofem Zanudzim.

Czy jesteście w stanie sobie wyobrazić generała, który mając 4 armie, większość uzbrojenia wysyła tej najsłabszej? Tej która nie umie, nie chce, nie zamierza się bić? A w dodatku jeszcze stacjonuje w najmniej ważnym miejscu na froncie? Zapewne tacy byli, ale trzeba głęboko grzebać w bibliotekach, żeby odnaleźć ich zapomniane imiona. Przegrali z kretesem, podejmując działania o charakterze samobójczym - występując przeciw przeciw fundamentom strategii (dziedzina dowolna).

Część gazet właśnie taką działalność podjęła. Inwestują całkiem spore środki w zatrzymanie prenumeratorów. Kuszą - drukarkami, laptopami, gadżetami (tzw. drugiej świeżości) - byleby tylko utrzymać prenumeratora. Inwestują też w reklamę. Słowem lokują swoją energię i pieniądze w najbardziej miękki (słaby) punkt swojego biznesu. Dzielnie wydają ostatnie pieniądze na swoją najsłabszą armię. Miast poszukiwać nowych źródeł przychodów, szukać sposobów migracji do sieci, monetaryzacji sieciowego Klienta, oferować nowe produkty - “ratują” coś co raczej do uratowania nie jest. Papier i dotychczasowe metody dystrybucji - ogniwa w łańcuchu ich biznesu mocno nierentowne, do których już wszyscy wydawcy dopłacają!

Przyznam, że zawsze zdumiewała mnie polityka wspierania czegoś “co nie idzie” (”trzeba wspomóc”) i obcinania środków na coś co idzie lub choćby ma szansę “iść”. W przypadku prasy to prosta droga w przepaść i prognozy dotyczące jej pogrzebu trzeba chyba nieco zweryfikować (na wcześniejsze).

Następnym krokiem “w walce o czytelnika papierowego” powinno być chyba zatrudnienie ulicznych sprzedawców gazet i budowa kiosków z prasą (najlepiej tylko z prasą, żeby guma do żucia nie odciągała uwagi od naszego głównego produktu).

Tak giną przemysły.

Wszyscy z zainteresowaniem przyglądają się starciu, które - zdaje się - lada chwila się rozpocznie, a mianowicie pojedynkowi Murdoch/News Corp vs Google i Internauci, przy czym Google i Internauci nie grają do końca w tej samej drużynie.

Murdoch agresywnie bowiem zamierza wprowadzić płatności za treści będące własnością News Corp., a co więcej wyłączyć je spod indeksowania Google i tym samym umieszczania w wyszukiwarkach. Pojedynek wydaje się być nieco ciekawszy niż ostatnie walki Andrzeja Gołoty, a i jego wynik nie jest pewny i naprawdę trudno wskazywać zwycięzcę.

Myślę, że główny problem News Corp. polega na tym, że część towaru jakim dysponuje jest zupełnie nie sprzedawalna w sieci. Jaki pomysł np. na sprzedaż zawartości The Sun, ma News Corp i kto to kupi w ilości, biznesowo sensownej? Nakładanie kalki Wall Street Journal - który po pierwsze ma unikalną zawartość, a ponadto nigdy nie rozdawał całego asortymentu za darmo - na inne tytuły Murdocha, może być myśleniem zgubnym.

Dalej wszelkie badania pokazują, że przytłaczająca większość Czytelników online nie chce płacić za treści czytane w sieci i będzie szukać substytutu… Pewna - istotna - liczba ludzi gotowa jest płacić za informacje NIGDZIE INDZIEJ NIEDOSTĘPNE i takie, które ISTOTNIE pomagają im życiu lub w pracy. Co oprócz WSJ w swoim portfolio ma News Corp, które spełnia te dwa warunki?

Pozostaje jeszcze Google, które zapewne nie będzie przyglądać się z założonymi rękami działaniom News Corp i zapewne jest w stanie wydać barrrrdzo dużo pieniędzy, żeby przeciwdziałać koncepcjom Murdocha.

Właściwie jedynym (dla mnie) silnym argumentem, że operacja może się powieść jest osoba samego Magnata - mało co mu się nie udało, ma już doświadczenie w internecie (My Space jest dochodowe!), jest prawdziwym przywódcą i swoje projekty realizuje zawsze z żelazną determinacją i ślepą wiarą w sukces.

Wyniki będą pewnie za jakieś dwa lata.

SuperBowl (finał ligi futbolu amerykańskiego NFL) za trzy miesiące (7.02.2010) a CBS poinformowało, że sprzedało już prawie cały czas reklamowy na show, który przeciętnie w USA ogląda 100 mln ludzi.

Ceny… raczej kryzysowe. Reklamodawcy płacą 2,5 - 3 mln dolarów za 30 sekund. W czasie SuperBowl emitowane jest dokładnie 62 30 sekundowe spoty. Na przyszłoroczny event sprzedano już 56 spotów i zarząd CBS rozważa czy aby na resztówkę nie urządzić licytacji.

Hmmm… Brzmi to dość dobrze. Tyle, że dawniej większość czasu reklamowego na SuperBowl sprzedawano na licytacji, ceny bywały kilkukrotnie wyższe, a i budżety na nakręcenie tylko samego spotu DO JEDNOKROTNEJ EMISJI PODCZAS SUPERBOWL sięgały 10 milionów dolarów… Pewnie kiedyś te czasy wrócą - tymczasem jednak telewizje zaciskają pasa a strumień pieniędzy coraz szerzej płynie w stronę internetu.

Niektórzy analitycy liczyli, że upadek prasy (o sytuacji prasy w USA nie można już pisać inaczej) spowoduje, że telewizje utrzymają swój stan posiadania w torcie reklamowym. Rzeczywistość okazała się bardziej brutalna. Spadki - aczkolwiek “tylko” jednocyfrowe - są bardzo boleśnie odczuwalne przez telewizje. Warto również wiedzieć, że w odróżnieniu od większości krajów europejskich (katolickich) w USA nigdy nie wydawano reklamowo najwięcej na telewizję. Niegdyś najwięcej szło na prasę.

W tym roku może dojść do rewolucyjnych przetasowań na rynku amerykańskim. Niektórzy prognozują, że na pierwsze miejsce w wydatkach reklamowych wysforuje się Internet, TV pozostanie na drugim, na trzecie zaś spadnie prasa. Oczywiście w największej mierze zależy to od zachowań reklamodawców przed żniwami reklamowymi związanymi z Tanksgiving Day oraz Merry Chrismas. Zobaczymy.

Po tzw. “mieście” krążą od dłuższego czasu pogłoski, że PO tak naprawdę chce wykończyć media “publiczne”, skoro inne działania w tej sprawie nie wiodą się od lat już 20.

Najpierw była obrona poprzedniego Zarządu, którym PO się publicznie brzydził, następnie faktyczna likwidacja poważnego źródła przychodów w postaci abonamentu, w tym zwolnienie nielicznych emerytów i rencistów, którzy go płacili oraz oczywiście decyzja, że rząd będzie decydował o wysokości dotacji do mediów “publicznych”.

Jednak informacja, którą podał wczoraj Press Service, właściwie chyba stawia kropkę nad “i”. Otóż rząd zamierza nakazać TVP (ma ponoć takowe prawo), żeby telewizja w prime time emitowała informacje o “powszechnym spisie rolnym”… Bez wątpienia pomiędzy 6 a 22 przyciągnie to miliony telewidzów. Emisja ma być w rozmiarze 60 godzin rocznie, w tym “dyskusje” w studio na ten porywający temat mają trwać nawet do pół godziny!

Jeśli dorzucimy do tego również niezwykle sexy dla odbiorców audycje wyborcze, których w roku 2010 nie zabraknie, to nie trzeba mieć specjalnej wyobraźni, żeby przewidywać znaczny odpływ widowni, a co za tym idzie - reklamodawców.

Z tego ciągu zdarzeń - a nie są to zapewne ostatnie - można wysnuć wniosek, że czasy mediów “publicznych” są policzone. Oczywiście lepiej byłoby je sprzedać na aukcji, ale jeśli “środowiska twórcze” są do tego stopnia wpływowe, że Rzeczpospolita nie jest w stanie się z nimi zmierzyć - to może to jest metoda na pozbycia się tego “nierozwiązywalnego” od 20 lat problemu…