W Polsce funkcjonuje co najmniej 1,5 mln małych i średnich firm. Przedsiębiorcy, wraz z rodzinami, to około 5 mln potencjalnych głosów oraz fundament funkcjonowania kraju – wytwarzają bowiem ponad 60% PKB i zatrudniają ponad 70% Obywateli. Przyjrzyjmy się zatem, czy pretendenci mają jakąś ofertę dla tej grupy wyborczej.

	Kaczyński	Komorowski
Szybsze rozstrzyganie sporów sądowych.	Stanowisko nieznane. W przeszłości nic w tym kierunku nie zrobił.	Stanowisko nieznane. W przeszłości nic w tym kierunku nie zrobił.
Uproszczenie prawa gospodarczego	Ostatnio opowiedział się za tzw. Ustawą Wilczka. Pytanie dlaczego jej nie wprowadził jak był Premierem.	Stanowisko nieznane. W przeszłości nic w tym kierunku nie zrobił.
Uproszczenie systemu podatkowego	Stanowisko nieznane. W czasie rządów PIS nieco obniżono podatki oraz zniesiono podatek od spadku.	Stanowisko nieznane. W przeszłości nic w tym kierunku nie zrobił.
Obniżenie kosztów opodatkowania pracy	Stanowisko nieznane. W czasie rządów PIS nieco obniżono „składkę rentową”.	Stanowisko nieznane. W przeszłości nic w tym kierunku nie zrobił.
Ograniczenie obowiązków biurokratycznych przedsiębiorstw	Stanowisko nieznane. W przeszłości nic w tym kierunku nie zrobił.	Stanowisko nieznane. W przeszłości nic w tym kierunku nie zrobił.
Poddanie rzeczywistej kontroli sądowej decyzji urzędników skarbowych	Stanowisko nieznane. W przeszłości nic w tym kierunku nie zrobił.	Stanowisko nieznane. W przeszłości nic w tym kierunku nie zrobił.
Stabilność prawa i reguł gry.	Stanowisko nieznane. W przeszłości nic w tym kierunku nie zrobił.	Stanowisko nieznane. W przeszłości nic w tym kierunku nie zrobił.

Sądząc po takim pobieżnym przeglądzie spraw najważniejszych dla przedsiębiorców widać, że prawdopodobnie żaden z kandydatów nie ma nawet świadomości, że takie zwierzę jak przedsiębiorca w ogóle występuje w przyrodzie i jak ważne jest to zwierzę. I mimo, że z przytoczonych wyżej cyfr jasno wynika, że dzięki tej grupie,  kraj w ogóle funkcjonuje - żaden z pretendentów nie zamierza jej poświęcać najmniejszej uwagi.

Zatem z punktu widzenia interesów zawodowych żaden z przedsiębiorców nie ma racjonalnych powodów, żeby głosować na jednego bądź drugiego i jeśli udadzą się 4 lipca do urn i powierzą komuś swój głos, to uczynią to z zupełnie innych powodów.

Wybory rozstrzygnie bowiem jego elektorat. Nie ma jeszcze szczegółowych wyników badań - ale jeśli nic się nie zmieniło od ostatnich kampanii (a tym zakresie nie sądzę) to jest to elektorat socjalny, który bardziej  płynie do PIS niż do PO. Tak przynajmniej te przepływy wyglądały w ostatnich kampaniach. Wystarczy, że kampania Kaczyńskiego nie będzie ich obrażała, a kampania Komorowskiego znajdzie się w niezwykle trudnej sytuacji.

Komorowski dysponuje bowiem towarem, na który wśród polityków jest podobny popyt, jak na narkotyki w południowych dzielnicach Chicago. Stanowiskami.  Zapewne pojawi się koncept, żeby je zacząć politykom lewicy obiecywać lub rozdawać. Czy wezmą - zobaczymy. Jeśli wezmą mogą się bardzo pomylić i ci co dają,  i ci co biorą. Napieralski nie jest bowiem Rydzykiem, nie ma wyznawców i tak naprawdę nie dysponuje swoimi głosami. Zatem z jego punktu widzenia najlepszym rozwiązaniem jest zachować neutralność. Jeśli jej nie zachowa - dzisiejszy sukces może okazać się klęską. Jego wyborcy mogą bowiem poczuć się oszukani i ogólnie nie najlepiej, że zostali sprzedani za posady i zachować się dokładnie odwrotnie.

Kampania Komorowskiego znalazła się natomiast w matni. Nie pomogły umizgi do lewicowych wyborców, zapewnienia JK Bieleckiego o ważnej roli “przedsiębiorstw państwowych w gospodarce”, zapewnienia, że nie będą prywatyzowane. Nie pomógł Cimoszewicz, ani wszczynanie procesów za “obrazę”, że chce coś “prywatyzować”. Pójście dalej w tym kierunku, wyścigi z PIS kto jest bardziej za socjalizmem, prawie na pewno spowodują utratę części własnych wyborców, bez żadnej gwarancji pozyskania tych, którzy rzeczywiście są za “socjalizmem”.

W każdym razie znowu mamy do czynienia z sytuacją, że Kaczyński może sobie młynek kręcić, a Komorowski musi po raz kolejny wejść na pole minowe, ze świadomością, że jest to wejście pierwsze i ostatnie. Albo będzie miał dobry clear marketing message, albo utonie.

Trzecim wygranym - obok Napieralskiego i Kaczyńskiego - jest Janusz Korwin-Mikke. 4 miejsce to spora niespodzianka, tym bardziej, że prowadził swoją kampanię niemal wyłącznie w internecie, a ponadto ma wieloletni, ugruntowany wizerunek osoby niezbyt poważnej.

Najgorsze jednak w tym wszystkim jest to - dla nas Obywateli - że nie będzie żadnego przełomu, niezależnie od tego kto ostatecznie wygra.  Po tej kampanii politycy nie nabędą przekonania, że wybory wygrywa się dobrym rządzeniem, a nie propagandowymi sztuczkami. Kolejne wybory wygrywa się programem, który w istotnej części się zrealizowało, a nie sondażami czy poparciem “autorytetów”, ilością bilboardów i spotów telewizyjnych. I ta informacja - dla nas Obywateli nie jest najlepsza.

W takiej sytuacji wybór będzie miał wymiar transcendentalny, jakby powiedział Wieniedikt Jerofiejew. W całości zadecydują kręte ścieżki ludzkich emocji - tych uświadomionych i nieuświadomionych.

Główni kandydaci zaciekle walczyli, żeby się do siebie jak najbardziej upodobnić, co jest swego rodzaju fenomenem w skali światowej i potwierdza tezę o wyjątkowości mojego narodu wśród narodów świata.

W tej mizerii - z punktu widzenia technologicznego - nagrody otrzymują: Grzegorz Napieralski (kampania bezpośrednia), Janusz Korwin-Mikke (internet) i Jarosław Kaczyński (żelazna konsekwencja). Golden Raspberry Awards (”Złotą malinę”) zdobywa Bronisław Komorowski za fatalną kampanię, która w dodatku może mieć zgubne dalekosiężne konsekwencje dla całej partii,  co bardzo wnikliwie opisał Tomasz Wróblewski  w DGP: http://www.gazetaprawna.pl/wiadomosci/komentarze/428287,wroblewski_jezeli_komorowski_przegra_to_nie_z_iv_rp_ale_z_unia_wolnosci.html

Ta fatalna kampania może kosztować Bronisława Komorowskiego prezydenturę, a partię czekają bardzo poważne kłopoty. Głównie dlatego, że PO de facto publicznie wyrzekła się idei, dzięki którym wygrała ostatnie wybory i zaczęła ścigać się z PIS w konkurencji pt. etatyzm.

Jak będzie w niedzielę - tego nikt nie jest w stanie przewidzieć. Można jedynie zdać się na intuicję, bo sondaże w sytuacji takiego rozchwiania nastrojów i braku jakiegokolwiek sporu, mogą być bardzo zawodne. Intuicja zaś podpowiada mi,  że z Bronisławem nie będzie najlepiej.

Był moment, że wydawało się, że na górze jest Jarosław Kaczyński. Do czasu. Powódź rozmyła ten układ i wydawało się, że jeśli kampania Kaczyńskiego 7 czerwca nie wymyśli jakiegoś bardzo dobrego story, języka i dobrego pola polaryzacji - to jest po nim. Kampania Kaczyńskiego niczego po 7 czerwca genialnego nie wymyśliła i co? Wygląda na to, że znów jest na górze!

Niezwykle pomocna jest kampania Komorowskiego. Potwierdza to znaną tezę, że nikt nie jest w stanie uczynić ci tyle krzywdy, co ty sam sobie.

Po prostu kampanią Komorowskiego miota od ściany do ściany. Próbuje ona rzucić wyzwanie podstawowym, niezmiennym prawom marketingu. Brak jakiekolwiek clear marketing message. Czymże on już w tej kampanii nie był? Wszystkim. Absolwent I roku słabych studiów marketingowych już wie, że nie ma produktów “dla wszystkich”, a jeszcze bardziej, że zmiana wizerunku i pozycjonowania co 3 dni to prosta droga na samo dno piekła.

Teraz dodatkowo jeszcze kampanii Komorowskiego ewidentnie zaczynają puszczać nerwy i pojawiają się nawet oznaki paniki. To nie będzie pomagało.

Kampania Kaczyńskiego w trudnych dla siebie chwilach niczego genialnego nie wymyśliła - ale jest przynajmniej konsekwentna - od początku.

Jeśli chodzi o sondaże - to w tej kampanii możemy je sobie raczej darować. Oba główne obozy mają po ok. 15% “twardego elektoratu”, reszta pływa. Gdzie popłynie - zobaczymy.

Jeśli jednak w najbliższym tygodniu kampania Komorowskiego zdecyduje się pokazać jeszcze ze 2 albo 3 jego nowe twarze, to szanse Jarosława Kaczyńskiego gwałtownie wzrosną.

Jest sensacja niesłychana,

Każdy ciekaw, każdy pyta:

- Gdzież ta trupa znakomita?

Tłum przygląda się afiszom,

Co na słupach wszystkich wiszą,

Bo w afiszach właśnie piszą:

W Klimontowie

dzisiaj hopsa

słynna trupa

Pana Dropsa

Żyrandol

O godzinie piątej zbiórka:

Popisuje się wiewiórka,

Bocian, ślimak, myszka polna

I stonoga bardzo zdolna.

Pokazane będą sztuki -

Cud zręcznosci i nauki,

A Pan Drops

na przedstawieniu

Pięknie zagra na grzebieniu.

Żyrandol

Wyszedł więc pan Drops na rynek

I z drewnianych pustych skrzynek

Przy pomocy dwojga dzieci

W mig estradę zgrabną sklecił.

A gdy stanął na tej scenie,

Rzekł: - Zaczynam przedstawienie!

Żyrandol

Tomek chrząknął i w skupieniu

Zagrał polkę na grzebieniu.

Dziwna była to muzyka:

Tomek tańczył, biegał, fikał,

Podskakiwał i przykucał,

Przy czym grzebień w górę rzucał.

Ale grzebień pełen werwy

Poza Tomkiem grał bez przerwy

Żyrandol

Przyszła kolej na bociana.

Bocian, postać dobrze znana,

Wyszedł w dużych okularach,

W meloniku, w getrach szarych,

Z gestem pełnym uprzejmości

Złożył ukłon publiczności,

Pyknął dziobem niby fajką

I zniósł wielkie, białe jajko.

Potem stanął wprost na dziobie,

Zadarł w górę nogi obie

I jak piłkę wrzucił na nie

Piękne jajko swe bocianie.

Żyrandol

Po skończonym przedstawieniu

Tomek jeszcze na grzebieniu

Zagrał marsza i czym prędzej

Jał obliczać stos pieniędzy.

Bocian dochód obliczony

Poukładał mu w rulony,

Których było z pięć tysięcy,

Jeśli nie dwa razy więcej.

Te pieniądze po troszeczkę

Poprzewoził strażak w beczce,

Po czym trupa w restauracji

Siadła wreszcie do kolacji.

Żyrandol

Napisał Jan Brzechwa

I właśnie wtedy, gdy zadawało się, że może być już tylko gorzej - przyszło wybawienie: powódź. Wisła rozmyła smoleńską traumę narodową. Jakkolwiek cynicznie to zabrzmi - powódź przykrywa Smoleńsk - nie tylko w mediach, ale też w percepcji i emocjach. Emocje znacznej części zostały wytransferowane z lasu katyńskiego na wały przeciwpowodziowe. Smoleńsk nie ma już wyłączności na współczucie.

I tak kampania Jarosława Kaczyńskiego znalazła się w punkcie, w którym kampania Bronisława Komorowskiego była przed Łazienkami. Teraz on musi wejść na pole minowe. Dwa tygodnie temu wydawało się, że może sobie spokojnie obserwować coraz większe szamotanie się kampanii Komorowskiego i nic nie robić. Teraz musi - albo przegra. Wyzwanie przed którym stoi to oczywiście polaryzacja (znaleźć pole) oraz użycie dla niej właściwego języka. Zadanie identyczne, jakie miała do przepracowania niedawno kampania Komorowskiego i na którym raczej poległa. Czy kampania kandydata PIS sobie z tym poradzi - niebawem zobaczymy.

Teraz Bronisław Komorowski może zacząć sobie “młynek kręcić”.

Czasu zostało bardzo niewiele. Aktualnie saper myli się tylko raz.

Z grubsza są dwie główne przyczyny faktu, iż sondaże nie oddają rzeczywistości wyborczej. Pierwsza to oszczędności zamawiających - najczęściej, krótkie jedno lub dwa pytania. Uniemożliwia to w praktyce selekcję głosujących i niegłosujących. Poglądy tych drugich - z punktu widzenia politycznego - są kompletnie nieistotne. Żeby zrobić badanie uwzględniające tylko głosujących trzeba przeprowadzić, solidny kilkuminutowy screening ankietowanego, za który redakcje nie chcą płacić.

Jednak ogłaszając wyniki sondażu “preferencji wyborczych” Polaków, zbadanej na “ogólnopolskiej próbie” - ani media, ani instytuty nie mijają się z rzeczywistością. Dokładnie tak jest. Brakuje tylko dopisku, że PRAWIE POŁOWA, ankietowanych nie weźmie udziału w żadnych wyborach.

Druga przyczyna - to rosnąca liczba odmów rozmowy z ankieterem. Badań w Polsce jest tak dużo, że ludzie mają dość - w zależności od deklaracji Instytutu 40-60% ankietowanych - odmawia udziału. Dopełnianie kwot przy takim poziomie odmów - ma już znaczący wpływ na pokazywany obraz. Z całą pewnością nie jest tak, że “odmowy” dotyczą wyłącznie jednej opcji politycznej, ale na pewno nie jest również tak, że rozkłady są proporcjonalne.

Co z tym można zrobić? Nic. Nie należy tylko przywiązywać nadmiernej wagi do wyników “prostych” sondaży i nie obwiniać Instytutów o manipulacje, bo na istotną skalę takie praktyki nie mają miejsca.

Najpierw była katastrofa smoleńska, teraz powódź, w tle wybory prezydenckie…

Na wałach zaś politycy - przybywają do zagrożonych i poszkodowanych i zapewniają, “że nic nie mogą”. Donald Tusk wręcz obsobaczył jakiegoś Obywatela, że to jego wina, bo on tu nie mieszka i nie on głosował na Wójta. Okazuje się, że wszystkiemu winien Wójt. Premier zaś nie ma ze sprawą nic wspólnego.

Mam zatem pytanie: to po co tam jeździ? Po co tam pojechał? Skoro “nie ma ze sprawą nic wspólnego” i “nic nie może zrobić”?

Chyba, że jak to ujął jeden z polityków “podczas powodzi w 1997 roku również miał przyjemność tutaj gościć”.

Dla pełnej jasności: nie jestem zwolennikiem ani jednej, ani drugiej partii, ani też ich jakimś radykalnym przeciwnikiem i podzielam zdanie Premiera, że wybory prezydenckie to “walka o żyrandol” i raczej nie skorzystam ze swojego “czynnego prawa wyborczego”.

Tymczasem wojnę nerwów wygrał PIS. Platforma zaś tymczasem straciła stopę. Zobaczymy jaki będzie następny krok.

Od początku wiadomo było, że Platforma musi znaleźć dobre pole polaryzacji i nowy język konfrontacji politycznej. Nie znalazła ani jednego, ani drugiego. Potwierdza to tezę Ireneusza Jabłońskiego, że polscy politycy zawsze prowadzą swoją ostatnią zwycięską kampanię. To co wydarzyło się w ostatnią niedzielę to ciąg dalszy ostatniej kampanii parlamentarnej - zwycięskiej dla PO. Próba odgrzania kotleta, który stracił już przydatność do spożycia.

Mało tego - mam wrażenie, że PO zaczyna podążać drogą Unii Wolności, którą również w dużej mierze zlikwidowali tzw. intelektualiści. Jeżeli stawianie się “ponad”, pouczanie, obrażanie ludzi jest wg. tzw. intelektualistów pomysłem na wygranie wyborów - to radzę prześledzić losy wspomnianej wyżej partii, do której - zdaniem jednego z jej liderów - “naród nie dorósł”. Albo Platforma zdystansuje się od współczesnych neomonarchistów, którzy są ponad i wiedzą lepiej od zwykłych chamów - albo będzie miała kłopoty.

Hipotezy są trzy.

Pierwsza to tzw. “syndrom zatoki świń”, znakomicie opisany przez socjologów, analizujących myślenie osób planujących inwazję na Zatokę Świń, którzy zamknęli się w pokoju konferencyjnym i wzajemnie przyznawali sobie rację, mając w głębokiej pogardzie świat zewnętrzny.

Druga - sytuacja wymknęła się spod kontroli.

O trzeciej już pisałem - PO nie chce tak naprawdę wygrać tych wyborów. Pytanie tylko czy jednak nie przedobrzono w niedzielę.

Zaaplikowana Grecji terapia będzie miała taką samą skuteczność, jak udostępnienie narkomanowi magazynu narkotyków. Mało tego - po swoją działkę zgłoszą się inni europejscy narkomani. Obawiam się, że oznacza to także stagnację w Polsce - firmy w Polsce, podobnie jak po bankructwie Lehmanna, nabiorą powietrza, zatrzymają się i będą obserwować i czekać. Pierwsze oznaki tego widać już w przemyśle usług marketingowych. Może nas czekać ciężki III i IV kwartał.

Tym bardziej, że w kolejce czekają Portugalia, Irlandia i Hiszpania. Szczególnie groźna jest sytuacja w Hiszpanii - duży kraj i duży dług: 800 mld Euro oficjalnie i być może drugie tyle ukryte w “instrumentach finansowych” spreparowanych przez specjalistów z “rynków finansowych”. Strefa Euro tego już raczej nie wytrzyma.

Nb. gdzie są ci wszyscy specjaliści od “jak najszybszego” wejścia Polski do tej strefy?

Na szczęście nie jesteśmy w tejże strefie - niemniej skutki odczujemy boleśnie, choć u nas nic bardzo niepokojącego się nie dzieje. Będą regionalne ciecia budżetów korporacyjnych, będzie zatrzymanie inwestycji, będzie “przyglądanie się” i czekanie na to co się wydarzy.

Czeka nas chyba - być może długotrwała - stagnacja.