Próby okiełznania Ukrainy Rosjanie podejmują od dnia ogłoszenia niepodległości przez to Państwo. Jak dotąd najbardziej skutecznymi obrońcami tej niepodległości byli ukraińscy oligarchowie.  Achmetow, Kołomyjski, Pinczuk, Proszenko i inni nie byli zainteresowani wpuszczeniem rosyjskich drapieżników do  ukraińskiego stawu, realistycznie oceniając, że zostaliby zjedzeni na śniadanie. Ukraińskim oligarchom – tak negatywnie ocenianym przez polskie media –udawało się trzymać w ryzach ukraińskich polityków. Polska miała z nimi 100% zgodność interesów.

W polskich mediach funkcjonują całkowice fałszywe mity dotyczące ukraińskiej sceny politycznej, według których mamy świętą proeuropejską Julię Tymoszenko i prorosyjskiego Wiktora Janukowycza. Tymczasem Julia Tymoszenko bynajmniej świętą nie jest, podobnie jak Janukowycz nie jest prorosyjski. Wiele decyzji Julii Tymoszenko zarówno przed pomarańczową rewolucją, jak i po niej jest - nazwijmy to delikatnie – co najmniej dość dziwna, łącznie z kontraktem gazowym z Rosją, który dał Janukowiczowi pretekst, żeby posadzić ją na ławie oskarżonych. Zarzut prorosyjskości Janukowycza jest zasadny tylko i wyłącznie jeśli będziemy brali pod uwagę co on mówi, bo na pewno nie po tym co robi. Tzw. „niebiescy” za czasów Kuczmy i obecnie mieli absolutną pełnię władzy i co z nią zrobili? Mimo wielokrotnych zapewnień nie sprzedali Rosjanom nawet warzywniaka. Podobnie od 20 lat obiecują im ustanowienie języka rosyjskiego jako drugiego języka urzędowego. Obiecują. Żądania Moskwy odbijają się od Janukowycza jak piłka od ściany od lat, mimo że werbalnie część z nich jest przez niego „popierana”. Nie zrobił jednak nic , żeby je spełnić. Przytaczany często przykład przedłużenia dzierżawy dla Floty Czarnomorskiej jest chybiony. Janukowycz zrobił po prostu dobry interes dzierżawiąc  za wiele miliardów dolarów muzeum, do którego ostatni eksponat wprowadzono ponad 30 lat temu, a ¾ znajdujących się tam jednostek „bojowych” nie jest nawet w stanie wypłynąć w morze.

Co do przeszłości to zarówno Janukowycz, jak i Tymoszenko mają ją równie nieciekawą.

Nie popieram oczywiście tego co ekipa Wiktora Janukowycza robi teraz z Julią Tymoszenko i sądzę, że „niebiescy” mocno się przeliczyli. Polska poliyka musi jednak sobie brutalnie odpowiedzieć na pytanie czy ważniejsza jest dla nas sprawa Jullii Tymoszenko czy nasze bezpieczeństwo.

Jestem absolutnie pewny, że rozgrywka z Euro 2012 na Ukrainie, jest inspirowana przez Putina – a w każdym razie jest mu to bardzo na rękę. Putin gra bowiem o tzw. Unię Celną, która jest narzędziem do podporządkowania sobie Ukrainy i innych postsowieckich krajów.

Niezwykle wymowne jest również to, że lista europejskich “obrońców Julii Tymoszenko” w dużej części pokrywa z listą tych europejskich polityków, którzy podczas jej rządów równie aktywnie sprzeciwiali się umowie stowarzyszeniowej UE - Ukraina.

Atak „wrażliwych na prawa człowieka” Niemców jest niczym innym, jak udziałem w orkiestrze Putina, Część „obrońców” to zapewne pożyteczni idioci, część być może oczekuje na jakieś stanowiska w radach nadzorczych jakichś nowych Nord Streamów, ale zapewne są wśród nich również regularni agenci na liście płac FSB.

Przyłączył się do tej orkiestry niestety Jarosław Kaczyński. Obawiam się, że jego świętej pamięci brat, przewraca się w grobie. Pisałem niedawno, że wewnętrzna walka polityczna powoduje, że jako naród przestajemy mieć obszary wspólne, obszary w których wszyscy się zgadzamy. Okazuje się,  że dotyczy to nie tylko spraw wewnętrznych, ale również kwestii bezpieczeństwa. I tak jak zajadłość polityczna odebrała rozum PO w sprawie katastrofy smoleńskiej, tak te same uczucie odbiera rozum PIS-owi w sprawie Ukrainy.

Czy się to Kaczyńskiemu podoba czy nie – gra w orkiestrze Putina i działa przeciw najbardziej fundamentalnym interesom Polski, pomagając wepchnąć Ukrainę w rosyjskie łapy.

Co robią w tej ważnej chwili Polskie władze? Są na weekendzie majowym. A powinny być w Kijowie i jestem pewien, że gdyby w Belwederze był Kwaśniewski lub Kaczyński, to by tam byli, a nie wyplatali kotyliony czy umawiali się na oglądanie meczyku z koleżkami.

Jeżeli jako „mocarstwo” europejskie jesteśmy w „głównym nurcie UE” i w związku z tym nie możemy „denerwować wrażliwych na prawa człowieka Niemców”, to niech tam w takim razie jedzie choć Aleksander Kwaśniewski i jako Aleksander Kwaśniewski  próbuje coś robić. Euro 2012 jest w całej tej sprawie rzeczą zupełnie czwartorzędną. W najbardziej żywotnym interesie Polski bowiem jest, żeby Ukraina pozostała niepodległa. Kwestia przestrzegania tam praw człowieka nie powinna być naszym priorytetem. Ponadto nie ma co dramatyzować. Na Ukrainie nie rządzi jakaś straszna dyktatura. W zakresie, który tak zajmuje „postępowych” polityków europejskich i Jarosława Kaczyńskiego, jest co najmniej 10 razy lepiej niż na przykład w Rosji, nie wspominając o Chinach, Kazachstanie, Uzbekistanie, Azerbejdzanie czy Turkmenii. Łamanie „wszystkiego” w tych krajach jakoś nie przeszkadza „politykom europejskim”.

Oceniając realistycznie stan Państwa Polskiego i jego zdolność do wpływania na sytuację w regionie – jedyną nadzieję, że nie dojdzie do czarnego scenariusza, pokładam w ukraińskich oligarchach.

Ale jednak też nie tak trudno – budowa Stadionu Narodowego kosztowała każdego Polaka 45.50 PLN. Pójdzie ktoś za taką kwotę umierać na barykady? Nie pójdzie, a więc łatwo.

Mistrzami dojenia są jednak prawdziwi organizatorzy biznesu Euro 2012 czyli UEFA. Spędziłem ostatnio kilka dni w Kijowie. Poprzednio byłem rok wcześniej. Miasto nie do poznania.

Rok wcześniej we wszystkich barach, u fryzjerów, w hotelach w telewizorach – Fashion TV. Teraz mecze piłkarskie. Emblematy Euro 2012 – wszędzie: w sklepach, instalacjach, banerach, na ustach ludzi. O Euro próbował rozmawiać ze mną dumny taksówkarz i dumna kelnerka – oczywiście dumni są, że u nich jest „Jewro”. Atmosfera w Kijowie w ogóle jest taka jakby te „Jewro” już się odbywały.

No ale oni są jeszcze bardziej zakompleksieni od nas  – „Co powie Jewropa?”. Nie oznacza, to że my jesteśmy „mało” zakompleksieni. Jednak u nich to już czyste szaleństwo.

Nie wiedzą biedni jeszcze ile za te kompleksy zapłacą i w tym szaleństwie gotowi są robić rzeczy, których Panisko Platini (znajomy Zbigniewa Bońka) nawet od nich nie żąda. Niektóre skrajnie idiotyczne. Na przykład teraz rujnują, nie – zrujnowali już Andriejewski Uzwiz. Najpiękniejszą kijowską ulicę wijącą się ze wzgórza na którym stoi Sobor Św. Andrzeja na dół do Kontraktowej Płoszczy. Byłem w Kijowie kilkanaście razy ale nie byłem ani razu, żeby nie pójść pospacerować po Uzwizie, pooglądać handlarzy, grajków, poetów, artystów, grafomanów, posiedzieć w tamtejszych knajpkach… Przychodzili tam chyba wszyscy turyści przyjeżdzający do Kijowa. Na Uzwizie mieszkał Michaił Bułhakow i Lew Szestow. Obok Uzwizu mieszkał też nawet Leonid Kuczma.

Ale chyba według włodarzy Kijowa, Uzwiz miał jedną straszną wadę – powyginany we wszystkie możliwe strony XIX wieczny bruk. No łatwo chodzić nie było, trzeba przyznać . Co na to powie „Jewropa”, jak przyjedzie na „Jewro”? No i ci – przepraszam – kretyni postanowili wymienić nawierzchnię. Obawiam się niestety, że na „jewropejską” kostkę Bauma. Masakra. Żegnaj Uzwizie bez Ciebie Kijów nie będzie już taki sam!

Kijów szykuje się na to co powie „Jewropa” na każdym kroku. Ciężkie szaleństwo ma też miejsce na Borispolu, czyli ichniejszym lotnisku. Jeszcze dwa lata temu było to bardzo ohydne i nieprzystosowane do czegokolwiek miejsce. Ale je zgrabnie i ładnie przebudowano i w tej chwili to bardzo ładny dworzec lotniczy – zrobiony tak na moje oko, z rozsądnym zapasem na 30 procentowy wzrost ruchu. Ruch na lotnisku w Kijowie nie jest duży. To biedny kraj z przeciętną emeryturą 100 „Jewro”. Ale nie takie numery z Paniskiem Platninm (znajomym Zbigniewa Bońka). Na „Jewro” potrzebny jest drugi terminal! No i oni go budują!  NA DWA TYGODNIE!!! Zupełnie niewiarygodne! Po „Jewro” będą odlatywać  stamtąd bociany.

Los stadionów jest przesądzony już – i w Polsce i na Ukrainie. Uprawiając turystykę alkoholowo-kulinarną siłą rzeczy musiałem patrzeć na te telewizory, a w każdym był mecz. Na wszystkich pustki na trybunach. Po „Jewro” inaczej nie będzie. Pewnie swój w Dniepropietowsku, Ihor Kołomojski będzie utrzymywał sobie dla jaj, tak samo jak w Doniecku, Rinat Achmetow. Gorzej może być z naszymi, bo u nas nie ma takich, którzy mogliby to sobie tak dla jaj zrobić. Trudno, trzeba będzie się przeprosić z Wietnamczykami. Wygląda to na jedyny ratunek.

Świetnie natomiast na „Jewro” zarobi Panisko Platnini (znajomy Zbigniewa Bońka) – nie płaci VAT, ani podatków dochodowych, z każdej rzeczy związanej z „Jewro” podbiera zdrowy procent – od praw telewizyjnych do sprzedaży piwa i gadżetów! Jedno skrzywienie jego brwi i Sejm zmienia ustawę, że można piwem handlować na stadionach! Geniusz. A nie wydał ani jednego „jewrocenta” na te inwestycje! Geniusz.

Mam tylko wrażenie, że ci którzy dali mu się zaprząść  do tego jewro kieratu geniuszami zgoła nie są.

Felieton ukazał się w Dzienniku Gazecie Prawnej

Chyba mamy do czynienia ze zjawiskiem niespotykanym w Polsce od lat. Otóż wygląda na to, że część opozycji jest gotowa poprzeć rząd w wybranych projektach.

Najbardziej obiecująco wygląda to w przypadku tzw. deregulacji Gowina. Minister Sprawiedliwości miał odwagę sięgnąć po raporty Fundacji Republikańskiej, której znacznie bliżej do PIS niż PO, i na tej podstawie forsować swój projekt. PIS zaś zapowiedział, że będzie ów projekt popierał.

Podobny „sojusz” szykuje się również w sprawie tzw. ustawy umorzeniowej dotyczącej niesłusznie naliczanych składek ZUS, który grupa posłów PO, wniosła do Sejmu, z poparciem Prezydium Klubu Parlamentarnego PO. Projekt od roku był wspierany m.in. przez ZPP i DGP.

Trzeci kamyk w tym ogródku, to parlamentarny Zespół ds. Wolnego Rynku, który tworzą posłowie PO, PIS, Ruchu Palikota oraz Solidarnej Polski. Wygląda na to, że posłowie PO i PIS są w nim za zgodą Donalda Tuska i Jarosława Kaczyńskiego. Zważywszy, że od wielu lat ci dżentelmeni nie byli się w stanie zgodzić w żadnej sprawie – to wydarzenie niebywałe.

Oczywiście czy istnienie tego zespołu zmaterializuje się czymś konkretnym dla Polski i przedsiębiorców, pokaże czas oraz zdolności organizacyjne, energia, determinacja (i dyplomacja) jego członków. Niemniej narzędzie jest – pytanie teraz brzmi czy i w jaki sposób zostanie użyte oraz czy gdy przyjdzie do jego użycia uda się uzyskać jednoznaczne poparcie decydentów.

Polityka nie zawsze kieruje się logiką, a szkoda. Jest bowiem cały katalog spraw związanych z gospodarką, które dla nikogo nie powinny stanowić problemu i powinny być wyjęte spod reżimu waliki politycznej. ZPP ogłosiło w ubiegłym roku listę „10 zmian dobrej woli”, których realizacja nie spowoduje oburzenia emerytów i rencistów, pielęgniarek, nauczycieli, a nawet górnicy nie przyjadą w tej sprawie palić opon pod Sejmem. Nie załamie się też z ich powodu budżet Państwa.

Może Zespół ds. Wolnego Rynku powinien zacząć od tych drobniejszych spraw, zanim weźmie się za systemowe, w wyniku, których może zostać rozpędzony na cztery strony Sejmu?

Komu bowiem przeszkadza  „zlikwidowanie konieczności nadawania nr REGON. Nie znamy przedsiębiorcy, który choć raz posłużyłby się tym numerem. Nr REGON powinien być wewnętrznym numerem organów statystycznych” albo „likwidacja konieczności przedkładania umowy najmu lokalu w momencie ubiegania się o wpis ewidencji lub do KRS. Jest to uciążliwa fikcja – nikt na poważnie nie wynajmie siedziby spółce, która nie istnieje”.

Takich spraw są setki i trzeba je jedna po drugiej likwidować, żeby przedsiębiorcy mogli zająć się rozwijaniem swoich biznesów i na tym się skupili, a nie na kompletowaniu często fikcyjnych i niepotrzebnych papierów, które urzędnikom tworzą iluzję kontroli nad wszystkim.

Przeciwnikiem będzie oczywiście wyższa klasa urzędnicza, która w ostatnich 10 latach wybiła się na niepodległość od polityków. Nie sądzę, żeby nasi dzisiejsi przywódcy polityczni uporali się z nią w sprawach systemowych i fundamentalnych, ale może uda się coś zrobić w sprawach małych, a irytujących i uciążliwych?

Mam nadzieję, że Michał Jaros i Przemysław Wipler, przywódcy tego zespołu, trafnie ocenią sytuację i dojdą do wniosku, że lepiej zrobić coś małego ale konkretnego niż ogłosić „rewolucję” i pięknie przegrać.

Niniejszy tekst pochodzi z Dziennika Gazety Prawnej.

Skąd wiem, że „przytłaczająca większość” będzie płaciła według najniższej stawki? Stąd, że ponad 90% samozatrudnionych tak właśnie płaciło przed wprowadzeniem przez Premiera Leszka Millera proporcjonalnego podatku dochodowego od działalności gospodarczej. Tym razem będzie identycznie.

Ciąg dalszy nietrudno sobie wyobrazić:

- Ostry spadek wpływów do budżetu państwa. Minister Rostowski nakazuje sprawdzić formuły w Exelu, ale nic to nie daje.

- Kolejne regulacje, rozporządzenia, ustawy, kontrole, pomysły w celu „uszczelnienia systemu”. Polski system podatkowy przestaje ogarniać ostatni doradca podatkowy,

- Kolejne podwyżki podatków, żeby ratować budżet – cel jak zwykle: opodatkowanie pracy i kierowcy. Nikomu nie opłaca się już pracować. Mamy wreszcie coś „drugiego”, po wcześniejszych nieudanych próbach. Drugą Grecję.

Nie wiem co jeszcze  musi się wydarzyć, żeby politycy przestali wierzyć w Exela. Obniżenie CIT – wzrost wpływów do budżetu. Podatek proporcjonalny Leszka Millera – wzrost wpływów do budżetu, mimo redukcji najwyższego opodatkowania z 45% do 19%. Obniżenie akcyzy na alkohol – wzrost wpływów do budżetu.

Exel aż wstał i włożył beret: - To niemożliwe!

Co się jeszcze musi wydarzyć? Jaki dowód jest potrzebny, żeby zrozumieli, że gospodarka to organizm, a nie mechanizm, w którym wystarczy przestawić parametr i zaczyna działać inaczej. Jeśli do organizmu wpuszcza się bakterię, to wytwarza on antyciała i się broni. W tym przypadku antyciałem będzie „koszty kupię”.

Niezależnie od intencji jest to działanie w istocie antypaństwowe – które kolejny obszar życia w Polsce spycha do świata równoległego oraz zagraża finansom Państwa. Znowu setki tysięcy ludzi będzie musiało kombinować, kręcić, oszukiwać. Znowu naruszona zostaje zasada stabilności prawa, a w wyniku spadku wpływów, czeka nas seria takich naruszeń. Pętla coraz bardziej się zaciska.

To Amerykę ośmiesza, a ja kocham ten kraj i będę go bronił.

Większość ludzi, która w US nie była (lub była i $ szkoda było) myśli, że kuchnia amerykańska jest okropna. Zgoda - ta okropna też jest. Ale generalnie jeśli chodzi o restauracje nie spotkałem nigdzie lepszych knajp niż w USA, a byłem w 70 krajach świata i zawsze był to przedmiot mojego wielkiego zainteresowania. Wadą dobrych knajp w Stanach są ceny - np. obiad w najlepszym na świecie steakhouse w Chicago (Chop House, 60 West Ontario Street)  to niestety ok. $100 na głowę. No ale to są Himalaje. Takie Alpy to wydatek $40-50 za obiad. Poziom “Alp” jest jednak taki, że Warszawie to musiałbym się bardzo zmóżdżyć, żeby takie alpejskie miejsce wskazać.

Są oczywiście też restauracje smorgasboard (jesz ile chcesz za $6 -9) czy familiy restaurant ($10-20 za obiad) no ale je trzeba raczej omijać, chyba że nie ma się kompletnie forsy, a jeść przecież trzeba.  Szczególnie na początku pobytu w US zdarzało mi się w takich miejscach bywać i zaręczam, że to jednak ekstraklasa przy Pink Flamingo.

Wystrój tej “restauracji” jest niezły - odpowiada estetyce jeszcze innej kategorii amerykańskiej gastronomii, a mianowicie barom fast food, które w ogóle nie nazywają się restauracjami. Niektóre zresztą są bardzo dobre - jak jestem w Chicago ZAWSZE specjalnie jadę do Portillo w Arlington Heights, żeby zjeść wspaniałego hot doga (Vienna Beef), którego tam dają. Kiedyś w barach na Maxwell Street serwowano znakomitą Maxwell Polish Sausage, ale MS już nie ma

Pink Flamingo natomiast doprowadza mnie do szału dlatego, że kilkakrotnie podjąłem tam nieudaną próbę zjedzenia czegokolwiek. Żeberkami mnie po prostu rozśmieszyli, źle zgrilowane, raczej na pewno nie dopiekane i w dodatku polane najtańszym chyba sosem BBQ na rynku. W ogóle restauratora, który używa sosu BBQ ze sklepu, należałoby aresztować i bić 3 dni kijem bambusowym.

Nie wiem czy pisać o”Nachos”, które kiedyś usiłowałem tam zjeść. Obawiam się, że zbyt szczegółowy opis może spowodować, że ludzie przestaną to czytać. Może krótko: mam wrażenie, że kupili oni te “Nachos” 3 lata temu w Biedronce jako gotowe danie i na szybko rozmrozili je w mikrofalówce. Myślę, że trudno znależć w Warszawie budkę uliczną gdzie dostanie się coś podobnej jakości.

O “steakach” w Pink Flamingo  pisał nie będę, bo po prostu nie umiem. A wynalazek pt. Wyoming Cowboy Steak obawiam się, że jest podawany wyłącznie w Pink Flamingo. Już pomijając jego “jakość” -  w życiu w prawdziwych steakhousach byłem ok. 700 razy i nigdy z takim wynalazkiem się nie spotkałem. Steaki można robić z określonych ściśle miejsc w wole - wszystkie one są zidentyfikowanie i nazwane i innych nie ma (Filet Mignon, Porterhouse, Prime Rib, New York, Sirloin, Rib Eye, etc).  Okazuje się, że nie dla wszystkich. Może zresztą niepotrzebnie się czepiam - oni może jakiegoś odkrycia kulinarnego na skalę światową dokonali.

Łącznie w Pink Flamingo byłem z 5-6 razy. Sado-maso? Nie, po prostu to Park Szczęśliwicki i w żadnej okolicznej knajpie nie było wolnych miejsc.

Miejsce nadające się wyłącznie na piwo.

Ale… i tu zaczyna mną trochę trząść. Ludzie myślą, że to KUCHNIA AMERYKAŃSKA. Otóż oświadczam, że Pink Flamingo ma tyle wspólnego z kuchnia amerykańską, co ja z bombardowaniami Drezna w czasie II wojny światowej.

Amerykańska Ambasada powinna coś z tym zrobić, bo to ich naprawdę ośmiesza. Nie wiem -  ponegocjować, postraszyć, jak nic nie da wysłać Neavy Seals albo Homeland Security. Nie powinni w każdym razie tego tak zostawiać.

Po lekturze bolą zęby.

Ministerstwo Pracy chyba się zawzięło i postanowiło skopiować z całego świata, co bardziej nieudane, kosztowne pomysły, które owszem - tworzą miejsca pracy - w administracji rządowej. Czasem zastanawiam się w ilu miejscach na świecie musi nie udać się pomysł “doradcy zawodowego dla bezrobotnego”, ile musi zostać spalonych pieniędzy na “szkolenia” i “staże”, ile musi powstać “bonów stażowych”, “kształceniowych”  i innych, ile razy muszą być przetestowane “ulgi” dla pracodawców, żeby politycy odpuścili.

Chyba nie ma takiej ilości razy.

Nie chcę się pastwić nad programem Ministerstwa Pracy, na który przeznaczono tymczasem 120 mln PLN. Wystarczy powiedzieć, że nigdzie na świecie jak dotąd się to nie udało i wszelkie “programy” i “ulgi” w najlepszym razie działają w okresie ich obowiązywania, po czym sytuacja się pogarsza.

Pomijam już zupełnie, że z oficjalnych danych rządowych wynika, że wypłacenie Obywatelowi 100 PLN, kosztuje podatnika 300 PLN i to tylko w roku obrachunkowym. Dalej kosztów już nikt nie liczy - a przecież doskonale wiadomo, że nawet jak się program skończy - miejsca pracy urzędników pozostają dalej. Płaci podatnik.

Oczywiście te wysiłki Ministerstwa Pracy, skończą się, jak powstanie Tybetu przeciw Chinom, co w najmniejszym stopniu nie przeszkodzi kolejnemu ministrowi, stworzyć kolejny “ambitny” program. Wszak tak czynili wszyscy poprzednicy…

Tłumaczenie od lat - mówią to chyba już wszyscy - że tylko obniżenie pozapłacowych kosztów pracy, które to mamy wyższe niż w krajach skandynawskich, może przynieść jakiś efekt - na rządzących nie robi żadnego wrażenia. Sądzę, że politycy boją się prostych i skutecznych rozwiązań, bo stawiałoby to pod znakiem zapytania ich liczną obecność. Co by się z nimi stało gdyby nie trzeba było “stymulować”, “schładzać”, “pobudzać”, “wytyczać”, wymyślać jakieś skomplikowane przepisy i daniny, a potem mnożyć dla nich ulgi… Ludzie mogliby zapytać po co ich tylu, no i przede wszystkim czy potrzebujemy rządu czy wystarczy administracja? W świecie ładu naturalnego wystarczy administracja. I oni chyba tego się najbardziej boją.

Niestety, obawiam się, że młodym ludziom będzie z każdym rokiem coraz trudniej znaleźć pracę, bo politycy nie porzucą swoich praktyk i recept, którymi nas od lat uszczęśliwiają. A ja nie wierzę, że jak przez lata postepowali w taki sposób, to nagle zmienią swoje nawyki.

Ostatnie sondaże mówią o remisie - robione są jednak w czasie republikańskiej bitwy wewnętrznej (polskie kampanie wyborcze przy nich to niewinne igraszki). Po wyłonieniu kandydata szanse nominowanego na ogół idą o kilka procent w górę, co oznaczałoby, że zwycięstwo Romneya nad Obamą jest wielce prawdopodobne. Ale…

No właśnie ale… Romney to polityk gabinetowy. Wszelkie jego wystąpienia publiczne rażą pewną nienaturalnością i sztucznością, mimo lat treningu. Polemiki i spory, to też nie jest jego najmocniejsza strona. On po prostu może przegrać debaty z Obamą, który jest w tym świetny, i pogrzebać szanse na powrót Republikanów do Białego Domu.

Wygląda zatem na to, że odesłanie Obamy z powrotem do Chicago jest 50/50, niestety.

W debatach z Obamą poradziłby sobie Gingrich - ale jego akurat Romney zniszczył wydając grube miliony dolarów na negatywne spoty wyborcze w Iowa i New Hampshire. Jest mała szansa, żeby udało mu się to odwrócić.

Szkoda, bo Gingrich jest najlepszym kandydatem także dla Polski - zna i lubi, co ma jednak pewne znaczenie. Romney być może wie, że Polska leży w Europie, ale nie jest to wcale takie pewne.

Na szczęście dla Polski szans wydaje się nie mieć Ron Paul - ulubieniec polskich środowisk wolnorynkowych, które widzą tylko jego hasła wolnorynkowe, a nie chcą widzieć izolacjonistycznych. Zwycięstwo Paula oznacza de facto powrót do geopolitycznej mapy wpływów sprzed 1990 roku. Gruzja, Ukraina, kraje nadbałtyckie w perspektywie kilku lat mogłyby znaleźć się w rosyjskiej strefie wpływów. Potem być może przyszłaby kolej na Europę Środkową, a więc i na nas.

“Pokojowa” polityka Paula - również źle skończyłaby się w dłuższej perspektywie dla samych USA. Amerykańscy żołnierze musieliby szybko powrócić w niektóre rejony świata. Bez US Army, światowego policjanta, powstanie państw terrorystycznych typu Afganistan za Talibów, byłoby tylko kwestią czasu. Teraz boją się będącego w pobliżu żandarma z pałką w ręku. Gdy żandarm pójdzie do domu… Rozpoczęłoby się organizowanie przez nich państwowych zamachów terrorystycznych i nie pozwoliły by Paulowi schować się  za morzem, w obrębie swoich granic.

Cóż to oznacza w praktyce? Że proces zamiast 3 lata będzie trwał 2 lata?  Marne pocieszenie.

Jako przedsiębiorca miałem kilka sądowych sporów gospodarczych. Trwały po 3-4 lata! W USA sędzia w Small Claim Court (sądy od drobnych spraw) rozstrzygnąłby taką sprawę na jednym posiedzeniu - wysłuchał stron sporu, zapoznał się z dowodami, ewentualnie zadał dodatkowe pytania i wydał wyrok. Od zgłoszenia sprawy do wydania wyroku upłynęłoby od 2 do 4 tygodni. W Polsce sędzia pod byle pretekstem odracza sprawę na 3-4 miesiące i teraz rząd obiecuje nam, że skróci ten absurd z 3 lat do 2!

Pomijając już, że jest to niezadowalające, to takie stawianie celów i przyjęty model zmiany pozwalają domniemywać, że nawet to się nie uda. Polskiego wymiaru sprawiedliwości nie da się bowiem naprawić - można go jedynie zbudować od początku.

Na to jednak rząd i mainstreamowa opinia publiczna się nie godzi, najczęściej argumentując to, że to “niemożliwe” lub “zbyt skomplikowane”. Jeśli przytacza się jakiś przykład udanej zmiany z USA, kwitowane jest to machnięciem ręki i stwierdzeniem zamykającym dyskusję “A to zupełnie coś innego, to duży kraj”. Jeśli przytacza się coś z Estonii - to samo: ”A to zupełnie coś innego, to mały kraj”. Inny koronny argument to: “Czy ktoś to zrobił na świecie wcześniej?”…. No, elity polityczne Rzeczpospolitej, to koła raczej by nie wymyśliły… I tak dalej. Żadna dyskusja jest niemożliwa.

W Polsce niemożliwa jest więc “druga Estonia”, która po kilkunastoprocentowym spadku PKB po wybuchu kryzysu sub-prime ostro wzięła się za oszczędności i w tej chwili jest drugim najmniej zadłużonym krajem na świecie. Ich dług to 6% PKB, nasz 52,8%. Rezerwy walutowe Estonii w przeliczeniu na głowę mieszkańca są kilkunastokrotnie wyższe niż nasze.

Niemożliwa jest też “druga Gruzja”, która wzięła się się po Rewolucji Róż za walkę z korupcją i postanowiła zderegulować gospodarkę. W ciągu kilku lat w rankingu Banku Światowego awansowała z 137 miejsca na świecie na 12! My od lat pałętamy się +-5 w okolicach 70 miejsca.

Podobne przykłady można mnożyć.  Ciekawe co osiągnęła by Estonia czy Gruzja gdyby postawiły sobie równie “ambitne cele” jak nasz rząd, że chcą coś poprawić o 30%?

Na pewno nie osiągniesz więcej niż chcesz.

Przypomina mi się pewien case biznesowy, którego uczą w szkołach biznesu w USA. Otóż firma Johnson & Johnson ponosiła poważne straty przy przestawianiu linii produkcyjnej na inny rodzaj kosmetyków. Proces przestawiania trwał około 30 dni i kolejni szefowie firmy usiłowali skrócić ten proces o 1-2 dni - jak nie przymierzając nasz Premier. Aż przyszedł wreszcie ktoś kto chciał rozwiązać ten problem. Zwołał specjalny zespół i oświadczył, że nie interesuje go skrócenie przerwy technologicznej z 28 do 27 dni, tylko z 28 dni do 1 dnia, i nakazał szukanie takiego procesu, gdzie “niezwykle skomplikowanych operacji dokonuje się w bardzo krótkim czasie”.

I udało się. Znaleziono taki proces na torach Formuły 1, gdzie podpatrzono, że w bolidach wymienia się całe bloki elementów, na wcisk, bez montażu.

Tą metodę nazwano “metodą napiętych celów“. Jestem coraz bardziej sceptyczny czy doczekam kiedyś takiego przywództwa w Polsce.

Oczywiście są to pieniądze wyrzucone w błoto - te 200 mld Euro (= E17 + 6 lub 9) nie wystarczy nawet na spłatę odsetek od zadłużenia E17, które wynosi już 7 bilionów Euro. - Kupują czas, tylko nie wiadomo po co - powiedział ostatnio pewien mój znajomy. Jak to po co? - ja wiem. Pani Angela Merkel i Pan Nicolas Sarkozy nie chcą dopuścić do upadku Euro przed przyszłorocznymi wyborami w swoich krajach, bo liczą na reelekcję, co jest bardzo mało realne. Za to ma płacić polski podatnik.

No, ale ja jestem oszołomem, otumanionym spiskową teorią dziejów, nie znam się. Na pewno nie na to. Na pewno pójdzie to na ratowanie Grecji.

Zatem proszę bardzo, oto jak przeciętny Kowalski będzie finansował przeciętnego Zorbę.

Przeciętna emerytura Zobry wynosi około 7000 PLN (1500 Euro), Kowalskiego - 1500 PLN.

Zorba minimalnie zarabia u siebie 4000 PLN, Kowalski znowu 1500 PLN.

Praca Zobry opodatkowana jest w wysokości 20%, z czego pracodawca płaci 13,33%, a pracownik 6,67%. Kowalski o takim “ozusowaniu” swojej pensji może pomarzyć - akzyza na pracę w Polsce to 60-70%! Itd,. itp.

Porównanie z Włochami jest jeszcze bardziej drastyczne.

Ze wszystkich raportów jakie widziałem - również rządowych - jasno wynika, że koszty pracy w Polsce (wyższe niż w krajach skandynawskich) są podstawową przeszkodą w rozwoju gospodarczym.

I przy tym wszystkim Premier polskiego rządu, zamiast je obniżać, podnosi je (składka rentowa)  po to by beztrosko, lekką ręką wyrzucić w błoto kilkanaście miliardów Euro, własności polskiego podatnika! Bo rząd oczywiście nie ma żadnych własnych pieniędzy, a tylko te które odbierze w formie podatków Obywatelom. I tu dla rządu mam złą wiadomość - świadomość tego faktu jest coraz bardziej powszechna.

Te pieniądze, które “pożyczymy” na utrzymanie Euro do wyborów we Francji i Niemczech, są raczej nie od odzyskania.

A jeśli nawet nie o to chodzi - to pomysł, żeby biedny polski podatnik finansował wielokrotnie bogatszego podatnika greckiego, o włoskim już nie wspominając, jest tak niedorzeczny, że trudno go nawet komentować. Gdyby coś takiego wydarzyło się w realnej gospodarce, Prokuratura natychmiast sięgnęłaby po swój ulubiony artykuł dotyczący “działania na szkodę spółki”.

Ale to co w realnym życiu jest przestępstwem, w polityce działaniem na rzecz dobra.

Było o przygniatającej mniejszości, teraz - proporcjonalnie - o przytłaczającej większości - licznym Kościele Euro, który ostatnio stracił trochę wyznawców, pojawiło się też wielu Agnostyków, ale doktryna wiary nadal ma się dobrze. Nawet teraz niektórzy namawiają, że jak najszybciej powinniśmy wskoczyć do płonącego pociągu, “żeby być w centrum wydarzeń” i “nie dać się zepchnąć na boczny tor”.

Jako osoba zawodowo zajmująca się komunikacją zielenieje i zżera mnie dzika zazdrość, jak patrzę, jaką robotę dla spekulantów (tzw. “rynków finansowych”) i europejskiej klasy urzędniczej, zupełnie bezpłatnie (przynajmniej większość) wykonują nieprzebrane zastępy ekonomistów, dziennikarzy, celebrytów i innych.

Rozpętano dziką histerię, że jak upadnie religia Euro, to ziemia zadrży, kamienie wołać będą, krowy przestaną dawać mleko, a piekarze piec bułki. Posunięto się nawet do twierdzeń, że upadek Euro grozi wojną w Europie.

Upadek Euro - który można porównać do dużej operacji wymiany pieniędzy w połączeniu ze skomplikowaną operacją denominacyjną, która oprócz krótkotrwałych skutków psychologicznych, nie rodzi żadnych poważniejszych konsekwencji, bo przecież chłopi dalej będą siać żyto, a restauracje sprzedawać pizzę - przedstawia się jako upadek Unii Europejskiej.

Tymczasem przecież UE istniała bez Euro, ponadto część państw UE ma waluty narodowe i jakoś mimo to krowy się cielą.  Zmóżdżam się najbardziej intensywnie, jak potrafię i nie wiem jak związek ma istnienie, bądź nie istnienie Euro np.  z wolnym przepływem towarów i ludzi w UE i związku takiego dostrzec nie potrafię.

Nie ma żadnego racjonalnego argumentu, który wspierałby tezę, że upadek Euro oznacza upadek UE czy wojnę. (Nb. do wojny to przydałaby się jakaś armia, której - może poza Wielką Brytanią - nie macie).

Dlatego twierdzę, że Euro to sprawa religijna i jest to temat dla teologów, a nie ekonomistów czy przedsiębiorców.

Teolodzy Kościoła Euro - przyznajmy to szczerze - nie działają całkiem bezinteresownie. Euro miało być narzędziem do integracji politycznej Europy i w perspektywie stworzenia jednego Państwa i projekt się właśnie sypie, a właściwie się rozsypał, bo wszelkie cyfry mówią, że nie da się tego poskładać z prostych powodów artmetycznych. Bez jednej waluty jednego Państwa nie będzie. Stąd ta histeria brukselskich elit urzędniczych, wpierana  przez tłumy pożytecznych idiotów. Dla pierwszych czysta polityka, dla drugich religia. Na szczęście jest jeszcze - mało obecna w dyskusjach - Jej Wysokość Ekonomia, która podobnie, jak to kiedyś zrobiła z ZSRR, porozstawia wszystkich po kątach.

PS.

Nie mogę sobie odmówić złośliwości, bydle jestem - Drogi Pawle Dobrowolski, Prezesie FOR, jak tam się czuje Euro? Czy tezy i wniosek z Waszego raportu, że należy jak najszybciej i natychmiast do Euro jest nadal aktualny?